زبانه روش 1
در تحلیل‌هایی که بر اساس آیین‌نامه زلزله 2018 انجام می‌شوند
در گروه گزینه‌های محاسبه بار زلزله اثرگذار بر طبقات
بار زلزله معادل
یا
کاربرد مقایسه‌ای تحلیل دینامیکی و روش بار زلزله معادل (نتایج تحلیل دینامیکی در صورت لزوم با ضریب افزایش می‌یابد)
قابل انتخاب است. هنگامی که گزینه 2 انتخاب می‌شود، نیروهای زلزله حدود 15 درصد کمتر محاسبه می‌گردد (هرچند این مقدار بسته به ساختمان متفاوت است)، و گزینه 2 در مقایسه با گزینه 1 روش تحلیل پیشرفته‌تری است.
هنگام انجام تحلیل با گزینه 2
(a) در صورت وجود حداقل یکی از نامنظمی‌های نوع A1، B2 یا B3 تعریف‌شده در جدول 3.6 TBDY2018 در ساختمان، باید γE = 0.90 اتخاذ شود.
در صورتی که هیچ‌یک از نامنظمی‌های تعریف‌شده در جدول 3.6 در ساختمان وجود نداشته باشد، γE = 0.80 اتخاذ خواهد شد.
برای تحلیل‌هایی که در چارچوب RYTEİE2019 انجام می‌شوند، باید گزینه 3 انتخاب شده باشد؛ در غیر این صورت برنامه در حین تحلیل گزینه را به گزینه 3 تبدیل می‌کند.
به عنوان روش محاسبه دوره تناوب ارتعاش غالب ساختمان (نگاه کنید به ماده 4.7.3.3)، می‌توان روش تجربی (معادله 4.27) یا روش تحلیل مودال را انتخاب کرد. تحلیل مودال روشی است که مقدار خود را از طریق محاسبه دقیق‌تر به دست می‌آورد.
روش محاسبه جرم:
گزینه «توزیع جرم‌های اعضای قائم به طبقات متصل به صورت مساوی (نیمی برای هر طبقه)» برای RYTEİE2019 اجباری است. برای TBDY2018 هیچ حکمی در این رابطه مشاهده نشده است. به نظر ما این گزینه می‌تواند نتایج معقول‌تر و واقعی‌تری ارائه دهد.
در گزینه «تجمیع تمام جرم‌های طبقه در دیافراگم کف»، فرض می‌شود که تمام جرم‌ها در مرکز جرم در سطح سقف طبقه متمرکز شده‌اند.
گزینه 1 نیروهای زلزله کمتری محاسبه می‌کند.
ماده 11.3.10 TBDY2018 – دیوارهایی که طول مقطع عرضی آن‌ها کمتر از دو برابر ضخامت دیوار است، به عنوان باربر در محاسبات لحاظ نمی‌شوند.
برای دیوارهایی که به عنوان باربر در نظر گرفته نمی‌شوند، گزینه نسبت طول مقطع عرضی دیوار به ضخامت دیوار < مقدار: هنگامی که این گزینه انتخاب می‌شود، مطابق با ماده 11.3.10 TBDY2018،
اگر گزینه مدل قاب معادل (به روش نیرو) در گزینه محاسبه نیروی برش و ممان اعضا (زبانه روش 2) انتخاب شده باشد، ضرایب سختی دیوارها در حین تحلیل صفر می‌شوند — یعنی هیچ نیروی برش زلزله‌ای به دیوارهایی که این شرط را تأمین می‌کنند نمی‌رسد، و نیروی برشی که باید به این دیوارها توزیع می‌شد به سایر دیوارها بازتوزیع می‌گردد.
اما اگر گزینه روش اجزای محدود (با اعضای خطی) انتخاب شده باشد، انتخاب این گزینه بی‌معنی خواهد بود. برای اجرای شرط ماده 11.3.10 TBDY2018، مدول الاستیسیته دیوارهایی که طول مقطع عرضی آن‌ها کمتر از دو برابر ضخامت دیوار است می‌تواند توسط مداخله کاربر برابر 1 MPa تعیین شود. دلیل عدم امکان اجرای گزینه در مدل اجزای محدود این است که اعضای با سختی صفر نتایج تحلیل را مخدوش می‌کنند.
گزینه ترازبندی اجزای محدود دال
این گزینه‌ها زمانی معتبر هستند که روش اجزای محدود در صفحه روش 2 انتخاب شده و دال‌ها در سختی سیستم لحاظ شده باشند.
ایجاد شبکه اجزای محدود دال در تراز طبقه: در این گزینه، تمام دال‌ها صرف نظر از ارتفاع خود در تراز طبقه در مدل اجزای محدود گنجانده می‌شوند. برای ساختمان‌هایی با دال‌های پایین که پیوستگی لنگر در آن‌ها باید تأمین شود، ترجیح داده می‌شود.
ایجاد شبکه اجزای محدود دال بر اساس تراز دال: در این گزینه، تمام دال‌ها با توجه به ترازهای چپ و راست و جهت‌های شیب آن‌ها در مدل اجزای محدود گنجانده می‌شوند. در سازه‌های پلکانی که ارتفاع بالای دیوارها متفاوت است، ترجیح داده می‌شود. اگر ارتفاع بالای دیوارها و ترازهای دال‌ها یکسان نباشند، ممکن است در تحلیل اجزای محدود خطا رخ دهد. در صورت بروز خطای محاسباتی، برنامه سعی می‌کند تأثیر خطا را به صورت درصد خطا در بخش خطاهای تحلیل نشان دهد و ممکن است تمام نیروهای اعضا صفر نمایش داده شوند.