رفع نواقص عناصر چوبی
1-بهبود کیفیت چوب
2-انتخاب صحیح بارهای اضافی روی دالها
برنامه بهطور خودکار وزن ذاتی تیرها و دالهای چوبی را در نظر میگیرد. معمولاً نیازی به اعمال بار پوشش (مانند ملات سرامیک) روی دال چوبی نیست. تخصیص بار بهرهبرداری بسیار بیش از آنچه واقعاً لازم است، میتواند نواقص را افزایش دهد.
3-تا حد امکان از قرار دادن بارهای سنگین مانند دیوارهای بنایی روی تیرهای چوبی پرهیز شود/جلوگیری گردد
4-در ساختمانهای بنایی، تیرهای چوبی در انتقال بارهای لرزهای نیز نقش دارند؛ از آنجا که این تیرها بارها را بین عناصر سازهای سنگین منتقل میکنند، در مقایسه با تیرهای ساختمانهای خالص چوبی تحت تنشهای بسیار بیشتری قرار میگیرند. به همین دلیل — و به واسطه الزامات آییننامه (TBDY2018 بند 11.3.7) — در ساختمانهای بنایی باید از سیستم دال بتن مسلح استفاده شود (تا حد ممکن در ابنیه تاریخی، و بهصورت اجباری در ساختمانهای بنایی جدید).
5-در موارد ضروری، تکیهگاه مفصلی با کاهش لنگرهای تکیهگاه، لنگرهای دهانه را افزایش میدهد. یک مفصل تعریفشده در انتهای متصل/تکیهگاهدار یک تیر طره میتواند حل اجزای محدود سیستم را مختل کند. اگر مفصل تعریف میشود، باید روی عناصری تعریف شود که از هر دو انتها متصل/تکیهگاهدار هستند.
6-اگر کنترل تنش فشاری عمود بر الیاف برای یک عنصر ناکافی تأمین نمیشود، میتوان طول تکیهگاه تیر روی دیوار یا طول صفحه تکیهگاه (مشروط به اجرای واقعی آن در محل) را از طریق تنظیمات تیر افزایش داد.
7-اگر شرط حالت حدی تحت اثر خمش تأمین نمیشود، ابتدا باید ارتفاع مقطع عرضی افزایش یابد؛ افزایش عرض گزینه دوم است.
8-شرط رطوبت در برنامه بهطور پیشفرض روی «زیاد» تنظیم است (مگر اینکه تغییر داده شود). اگر شرایط رطوبت در محل ساخت ساختمان زیاد نباشد، میتوان آن را روی «کم» یا «متوسط» تنظیم کرد.
9-در صورت وجود نقص کمانش، میتوان المانهای مهاربند جانبی میانی را برای پشتیبانی از عنصر اضافه کرد و در خصوصیات عنصر گزینه «استفاده از مقدار مشخصشده برای طول کمانش جانبی» را انتخاب نمود و مقدار مناسب (فاصله مهاربندها) را در کادر وارد کرد. همچنین میتوان با افزایش بُعد مقطع عرضی عنصر در جهتی که نقص وجود دارد، نسبت لاغری را کاهش داد.
10-در صورت وجود نقص ناشی از اثر لنگر پیچشی، میتوان تغییرات طراحیای انجام داد که پیچش را کاهش دهد یا از بین ببرد، یا مقطع عرضی عنصر را افزایش داد.