پرش به مطلب اصلی

طراحی تیر و ستون فولادی

این مقاله نحوه استفاده از ماژول طراحی تیر و ستون فولادی StatiCAD را شرح می‌دهد. محاسبات بر اساس TBDY 2018 و ÇYTHYE (اصول طراحی، محاسبه و اجرای سازه‌های فولادی ترکیه — رویکرد LRFD (YDKT)) انجام می‌شود: در تیرها خمش (از جمله کمانش جانبی-پیچشی)، برش، اثر ترکیبی و خیز؛ در ستون‌ها کمانش ناشی از فشار محوری و اثر ترکیبی نیروی محوری + خمش دو محوری. نیروهای داخلی مقطع از تحلیل اجزای محدود خود برنامه، همراه با مقادیر پوش و ترکیب‌های بارِ مربوط به آن‌ها، دریافت می‌شود. برای روابط به مقاله مبانی نظری طراحی فولاد و برای مقایسه با محاسبات دستی به مقاله مطالعات صحت‌سنجی سازه‌های فولادی مراجعه کنید. برای حل گام‌به‌گام یک ساختمان فولادی دو طبقه با مهاربند هم‌محور و شکل‌پذیری زیاد، مقاله نمونه حل: قاب فولادی با مهاربند هم‌محور را ببینید.

اطلاع

در کدام نسخه‌ها؟ محاسبات سازه‌های فولادی در نسخه‌های StatiCAD Ultimate و StatiCAD Hybrid موجود است.

یادداشت

دامنه کاربرد: محاسبه ظرفیت باربری برای پروفیل‌های I/H (IPE، IPN، HEA/HEB/HEM، HD/HL/HP)، U (UPN، UPE)، قوطی (RHS، SHS)، لوله (CHS) و L بال‌مساوی انجام می‌شود. در تیرها کمانش ناشی از فشار محوری و در ستون‌ها و دیرک‌های خرپا کشش محوری نیز کنترل می‌شود (بخش‌های 4 و 5). پروفیل‌های T و نبشی‌های بال‌نامساوی محاسبه نمی‌شوند؛ در گزارش با عبارت «desteklenmiyor» (پشتیبانی نمی‌شود) علامت‌گذاری می‌شوند. خرپای فولادی بام و پرلین‌ها را می‌توان با ویزارد خرپای بام و پرلین خودکار بین خرپاها ساخت. محاسبه پروفیل‌های سردنوردشده (C، Z، Sigma و غیره) در ماژول سازه‌های فولادی سبک انجام می‌شود.

1. روند کلی​

  1. ساختمان را به‌صورت معمول مدل کنید (تیرها به‌صورت کلاف افقی، ستون‌ها به‌صورت کلاف قائم).
  2. پنجره Özellikler (مشخصات) المانی را که فولادی خواهد بود باز کنید و با دکمه Kesit Seç (انتخاب مقطع) از فرم Fabrikasyon Kesit Seç (انتخاب مقطع کارخانه‌ای) پروفیل را تخصیص دهید (بخش 2). با تخصیص پروفیل، مصالح فولادی (S235 و غیره) نیز همراه با مقطع به المان اعمال می‌شود.
  3. در همین پنجره نوع طراحی المان را «Çelik» (فولاد) علامت بزنید (بخش 3) و روی «Tamam» (تأیید) کلیک کنید.
  4. تحلیل را اجرا کنید. کنترل‌های طراحی فولاد در پایان تحلیل به‌طور خودکار انجام می‌شود.
  5. در درخت انتخاب گزارش، گروه Çelik Eleman Raporları (گزارش‌های المان فولادی) را علامت بزنید و گزارش را دریافت کنید (بخش 9).
یادداشت

اگر به المانی پروفیل تخصیص داده شده باشد اما نوع طراحی «Çelik» علامت نخورده باشد، المان با مقطع فولادی در مدل حضور دارد (وزن، سختی، نمای سه‌بعدی) اما وارد کنترل طراحی فولاد نمی‌شود.

2. کتابخانه پروفیل‌های کارخانه‌ای و تخصیص مقطع​

فرم Fabrikasyon Kesit Seç از دکمه Kesit Seç در پنجره‌های تیر (Hatıl Özellikleri — مشخصات کلاف افقی) و ستون (Düşey Hatıl Özellikleri — مشخصات کلاف قائم) باز می‌شود.

فیلد فرمعملکرد
Üretim Tipi (نوع تولید)Hadde (نورد گرم، پیش‌فرض): پروفیل‌های نورد گرم. Cold Formed: پروفیل‌های سردنوردشده (ماژول فولاد سبک).
Kategori (دسته)در حالت Hadde: Tümü / I-Wide Flange / Channel / Tee / Angle / Pipe / Tube.
جعبه جست‌وجوبر اساس نام فیلتر می‌کند (مثلاً «IPE 3»).
پیش‌نمایشمقطع انتخاب‌شده با هندسه واقعی ترسیم می‌شود؛ ابعاد اصلی و مشخصات مقطع فهرست می‌شود.
Malzeme... (مصالح)انتخاب رده فولاد (S235، S275، S355 و غیره). اگر انتخاب نشود، رده فولاد پیش‌فرض به‌کار می‌رود. مصالح همراه با مقطع به المان تخصیص داده می‌شود.
Ata (تخصیص)پروفیل و مصالح را در پنجره باز المان می‌نویسد؛ مقطع به کتابخانه مقاطع پروژه نیز افزوده می‌شود و تصویر مقطع برای گزارش‌ها تولید می‌گردد.
Kullanıcı Tanımlı Kesit... (مقطع تعریف‌شده توسط کاربر)به‌جای کتابخانه کارخانه‌ای، به مسیر مقطع تعریف‌شده توسط کاربر می‌رود.

همین فرم هم از تیر و هم از ستون باز می‌شود؛ تخصیص بر روی المانی انجام می‌شود که فرم از پنجره آن باز شده است. پروفیل تخصیص‌یافته در کتابخانه پروژه ذخیره می‌شود و همراه با فایل منتقل می‌گردد.

3. انتخاب نوع طراحی​

المانپنجرهگزینه
تیرHatıl Özellikleri ← گروه نوع طراحیÇelik (در کنار گزینه‌های بتن مسلح / بنایی / چوب)
ستونDüşey Hatıl Özellikleri ← گروه نوع طراحیÇelik

وقتی گزینه علامت زده شود و روی «Tamam» کلیک شود، نوع طراحی المان به‌صورت فولادی ثبت می‌شود؛ در پایان تحلیل این المان‌ها وارد کنترل طراحی فولاد می‌شوند و گروه Çelik Eleman Raporları در درخت گزارش نمایان می‌گردد.

4. محاسبه تیر فولادی​

کنترلآیین‌نامهتوضیح
خمشÇYTHYE بخش 9کمانش جانبی-پیچشی در حالت تسلیم، غیرارتجاعی و ارتجاعی؛ حدود Lp و Lr محاسبه و در گزارش نمایش داده می‌شود. حالت حدی حاکم در گزارش نوشته می‌شود.
برشبخش 10Vn = 0.6·Fy·Aw·Cv
اثر ترکیبیبخش 11کنترل اندرکنش خمش، نیروی محوری و برش
فشار محوریبخش 8 و 11.3نیروی محوری تیر فشاری فرض می‌شود (در کشش در جهت اطمینان)؛ ظرفیت کمانش φcPn با طول عضو از گره تا گره (در عضو مایل طول واقعی) و اندرکنش نیروی محوری–خمش (رابطه 11.3a/b) کنترل می‌شود. در بال‌ها و قطری‌های خرپای بام می‌تواند تعیین‌کننده باشد.
خیزبهره‌برداریکنترل f ≤ L/K؛ در گزارش با سطر «Sehim f = ... ≤ L/K = ...» (خیز) نمایش داده می‌شود.

طول مهار جانبی Lb: اگر فیلدهای مهار جانبی (Le) در پنجره مشخصات المان به‌صورت خودکار رها شوند، طول تیر L (بین گره‌های انتهایی) مبنا قرار می‌گیرد؛ اگر مقداری دستی وارد شود همان استفاده می‌شود. اگر در نقاط میانی تیر مهار جانبی وجود دارد (برای مثال تیر فرعی متصل‌شونده یا مهاربند)، بزرگ‌ترین طول بدون مهار را در فیلد Le وارد کنید.

ضریب تصحیح لنگر Cb: Cb (رابطه 9.1 ÇYTHYE) برای هر ترکیب بار به‌طور جداگانه از نمودار لنگر اجزای محدود همان ترکیب محاسبه می‌شود. از آنجا که Cb با ترکیب تغییر می‌کند، ترکیب تعیین‌کننده، ترکیبی است که بیشترین نسبت تقاضا/ظرفیت را دارد و نه ترکیبی که بزرگ‌ترین لنگر را می‌دهد؛ در گزارش لنگر طراحی، نام ترکیب و Cb متعلق به همین ترکیب است.

  • در تیرهای کنسول (تیری که یک انتهای آن به ستون، دیوار یا تیر دیگری متصل نیست) Cb = 1.0 در نظر گرفته می‌شود (ÇYTHYE 9.1(e)).
  • اگر در فیلد Le طولی کوتاه‌تر از طول تیر وارد شود، Cb = 1.0 در نظر گرفته می‌شود (در جهت اطمینان).
  • انتهای تیر فرعی که به تیر اصلی متصل می‌شود، تکیه‌گاه محسوب می‌شود؛ Cb از نمودار لنگر محاسبه می‌شود.

حد خیز K: برای هر المان و از همان محلی که انتخاب K خیز در تیرهای چوبی تعیین می‌شود، مشخص می‌گردد (پیش‌فرض K = 300؛ بسته به انتخاب 200 / 150 / مقدار واردشده دستی). خیز از لنگر بهره‌برداری (G+Q یا G+S بدون ضریب) محاسبه می‌شود؛ در تیر کنسول از معادل بار انتهایی استفاده می‌شود.

5. محاسبه ستون فولادی​

کنترلآیین‌نامهتوضیح
فشار محوریبخش 8کمانش خمشی در محورهای x و y و در مقطع دو‌محور متقارن کمانش پیچشی؛ Fcr و φcPn (φc = 0.90) بر اساس تنش کمانش ارتجاعی حاکم. حالت کمانش حاکم در گزارش نوشته می‌شود.
لاغری مقطعجدول 5.1Aمحدودیت‌های b/2tf بال و hw/tw جان کنترل می‌شود. المان با مقطع لاغر و نیاز فشاری در گزارش صراحتاً با عبارت «narin enkesit» (مقطع لاغر) علامت‌گذاری شده و نامناسب محسوب می‌شود؛ کنترل‌های کشش، خمش و برش باز هم انجام می‌شوند.
نسبت لاغریتوصیه ÇYTHYEاگر KL/r > 200 باشد، در گزارش هشدار قرمز «KL/r>200!» نمایش داده می‌شود.
اثر ترکیبیبخش 11.3فشار محوری + خمش دو محوری: رابطه 11.3a (Pr/Pc ≥ 0.2) یا 11.3b؛ رابطه به‌کاررفته در گزارش ذکر می‌شود.
کشش محوریبخش 7 و 11.3در ستون‌ها و دیرک‌های خرپا برای پوش کششی، تسلیم در مقطع ناخالص φtTn = 0.90·Fy·Ag و اندرکنش کشش–خمش (رابطه 11.3a/b)؛ اندرکنش تعیین‌کننده (فشاری یا کششی) گزارش می‌شود. گسیختگی در مقطع خالص موضوع طراحی اتصال است.

طول مؤثر کمانش KL: به‌طور پیش‌فرض طول ستون در داخل طبقه (ارتفاع طبقه و اختلاف ترازهای پایین/بالا) در نظر گرفته می‌شود و K = 1.0 فرض می‌شود. با وارد کردن دستی مقدار در فیلدهای Le پنجره Düşey Hatıl Özellikleri می‌توان طول کمانش را برای هر محور جداگانه تعریف کرد.

6. ترکیب‌های بار​

رویکرد محاسبه LRFD (YDKT) است (φb = φc = φv = 0.90). تقاضاها از پوش ترکیب‌های LRFD (YDKT) آیین‌نامه ÇYTHYE (1.4G؛ 1.2G + 1.6Q + 0.5S؛ 1.2G + 1.6S + 1.0Q؛ در صورت وجود باد 1.2G + 1.0Q + 0.5S + 1.6W و 0.9G + 1.6W) و ترکیب‌های زلزله برنامه (در زلزله 1.2G و Q حداقل 1.0) دریافت می‌شود. این ترکیب‌ها فهرست ترکیب‌های بار پروژه را تغییر نمی‌دهند؛ فقط در طراحی فولاد استفاده می‌شوند. نام ترکیبی که پوش را می‌دهد در گزارش کنار تقاضا نمایش داده می‌شود.

یادداشت

سطر «Çelik kiriş/kolon tasarımında rüzgâr birleşimleri yok» (در طراحی تیر/ستون فولادی ترکیب‌های باد وجود ندارد) در هشدارهای تحلیل نشان می‌دهد که در پروژه حالت بار باد تعریف نشده است. در فهرست ترکیب‌های پیش‌فرض (TBDY) باد وجود ندارد؛ برای اینکه باد وارد محاسبه شود، در زبانه Yük Kombinasyonları (ترکیب‌های بار) حالت‌های بار و ترکیب‌های تعریف‌شده را انتخاب کنید.

7. شرایط بخش 9 TBDY 2018​

در طراحی بر اساس TBDY 2018، المان‌های فولادی علاوه بر کنترل‌های ÇYTHYE با شرایط شکل‌پذیری و ظرفیت زیر نیز کنترل می‌شوند. نتایج با شماره بند مربوط در گزارش المان نوشته می‌شود (به بخش 9 مراجعه کنید).

7.1 کد سیستم باربر (جدول 4.1، گروه C)​

در فهرست Proje Genel Ayarları → TBDY2018 → Bina Tipi → Seçiniz… (تنظیمات کلی پروژه ← TBDY2018 ← نوع ساختمان) سیستم‌های باربر ساختمان‌های فولادی (C11–C33) آمده است. با انتخاب سطر و فشردن دکمه X ve Y Yönü İçin Uygula (اعمال برای جهت‌های X و Y) و سپس Bina Tipi Değerlerini Uygula (اعمال مقادیر نوع ساختمان)، R، D، پایین‌ترین طبقه ارتفاعی مجاز ساختمان (BYS) و سطح شکل‌پذیری خودکار پر می‌شوند (برای مثال C11: R = 8، D = 3، BYS ≥ 3، شکل‌پذیری زیاد؛ C31: R = 4، D = 2.5، BYS ≥ 7، محدود). در سیستم‌های مختلط (C21، C22) المان‌های قاب فولادی با شکل‌پذیری محدود فرض می‌شوند.

اگر در پروژه المان فولادی سنگین وجود داشته باشد و کد سیستم از گروه C انتخاب نشده باشد، در هشدارهای تحلیل یک سطر اطلاعاتی ظاهر می‌شود. هنگام انتخاب C12، C14 و C21 که قاب‌های با مهاربند برون‌محور و مهاربند کمانش‌ناپذیر را شامل می‌شوند، هشدار داده می‌شود که کنترل‌های تیر پیوند و مهاربند کمانش‌ناپذیر در برنامه موجود نیست.

7.2 شرط فشردگی مقطع (جدول 9.3)​

در ستون‌های فولادی و تیرهای فولادی‌ای که دست‌کم یک انتهای آن‌ها لنگر منتقل می‌کند، نسبت‌های عرض/ضخامت بال، ارتفاع/ضخامت جان و قطر/ضخامت لوله بر حسب سطح شکل‌پذیری محدود می‌شوند (زیاد: λhd، محدود: λmd؛ سطح از کد سیستم C انتخاب‌شده و در غیر این صورت از تنظیم شکل‌پذیری پروژه می‌آید). المانی که شرط را برآورده نکند Yetersiz (ناکافی) علامت می‌خورد؛ در گزارش المان سطر «TBDY Tablo 9.3» نسبت‌ها و حدود را نشان می‌دهد. مثال: در S235 بال‌های HEA200 و HEA300 (bf/2tf ≈ 10) از حد شکل‌پذیری زیاد (8.75) فراتر می‌روند و حد شکل‌پذیری محدود (11.09) را برآورده می‌کنند. در تیرهای مفصلی دو سر (خارج از قاب خمشی) این شرط بررسی نمی‌شود.

7.3 فاصله مهار جانبی تیر (9.2.8.1)​

بال‌های تیرهای فولادی لنگرگیر باید حداکثر در فواصل Lb = 0.086·iy·E/Fy (زیاد) یا 0.17·iy·E/Fy (محدود) مهار جانبی شوند (IPE300، S235: ‏2.45 m / ‏4.85 m). برنامه به‌عنوان طول کمانش جانبی تیر، طول المان یا مقداری را که در مشخصات تیر وارد کرده‌اید به کار می‌برد؛ در صورت تجاوز، در گزارش المان و هشدارهای تحلیل ذکر می‌شود (المان Yetersiz محسوب نمی‌شود). در بالی که با دال بتن‌آرمه به‌صورت مرکب عمل می‌کند این شرط بررسی نمی‌شود؛ برای بال پایین مهار میانی لازم است.

7.4 نیروی محوری بزرگ‌شده با D (9.2.6، 9.3.1.3(b))​

هر ستون فولادی، علاوه بر کنترل عادی، با نیروی محوری فشاری و کششی ناشی از ترکیب‌های دارای زلزله بزرگ‌شده با D نیز و بدون در نظر گرفتن لنگرهای خمشی کنترل می‌شود: Nu ≤ φPn، Tu ≤ φTn = 0.90·Fy·Ag. ترکیب‌ها همان ترکیب‌های دارای زلزله برنامه هستند (1.2G + 1.0Q + 0.2S ± E، 0.9G ± E)؛ فقط بارگذاری‌های زلزله افقی در DX / DY ضرب می‌شوند (اگر کد C انتخاب شده باشد مقدار جدول 4.1، در غیر این صورت D پروژه؛ در زیرزمین صلب D زیرزمین)، زلزله قائم ضرب نمی‌شود. ستونی که برآورده نکند Yetersiz علامت می‌خورد؛ در گزارش المان سطر «TBDY 9.3.1.3(b)» نسبت‌های Nu/φPn و Tu/φTn را نشان می‌دهد. حد بالای «بیشتر از نیروی سازگار با مکانیزم تسلیم گرفته نمی‌شود» در 9.2.6 اعمال نمی‌شود (محافظه‌کارانه). دیرک‌های خرپا وارد این کنترل نمی‌شوند.

7.5 نیروهای طراحی اتصال به پی (9.12)​

در ستون‌های فولادی نشسته بر پی (طبقه 1 یا نخستین طبقه روی زیرزمین صلب) گزارش المان مقاومت‌های لازم برای طراحی صفحه ستون و انکر را می‌دهد: فشار و کشش محوری D·E، نیروهای برشی و لنگر خمشی M = min(1.1·Ry·Fy·Wp؛ لنگر D·E) (9.12.4(b)، YDKT). مقادیر جنبه اطلاع‌رسانی دارند؛ صفحه ستون در برنامه طراحی نمی‌شود.

7.6 نیروهای داخلی زلزله: حل اجزای محدود​

تیرها و ستون‌های فولادی سنگین نیروهای داخلی زلزله را فقط از حل اجزای محدود می‌گیرند؛ در روش برش کلاسیک بارگذاری‌های زلزله (EX/EY) در مدل اجزای محدود حل نمی‌شوند. به همین دلیل اگر در پروژه تیر یا ستون فولادی سنگین وجود داشته باشد، برنامه هنگام تحلیل روش برش و بار قائم را به‌صورت اجزای محدود اعمال می‌کند و یک سطر اطلاعاتی در هشدارهای تحلیل می‌نویسد.

7.7 قوی‌تر بودن ستون‌ها از تیرها (9.3.2)​

در قاب‌های خمشی فولادی با شکل‌پذیری زیاد، در گره بالای هر ستون فولادی برای هر دو محور خمشی به‌طور جداگانه ΣM*pc/ΣM*pb > 1.0 لازم است (رابطه 9.7). M*pc = Wp·(Fy − Puc/Ag) برای ستون‌های فولادی زیر و بالای گره است (Puc: فشار D·E بند 9.3.1.3(b)); M*pb = 1.1·Ry·Fy·Wp + Vuc·dc/2 برای هر تیر فولادی که به گره لنگر منتقل می‌کند در نظر گرفته می‌شود (مفصل خمیری در بر ستون فرض می‌شود). تیرهایی که با زاویه حداکثر 45° به راستای XK1–XK2 ستون متصل‌اند قاب محور قوی (M3) هستند. تیر مفصلی انتهایی لنگر منتقل نمی‌کند. ستونی که برآورده نکند Yetersiz علامت می‌خورد؛ ستون بالاترین طبقه یا ساختمان یک‌طبقه با Pu < 0.3·Fy·Ag معاف است (9.3.3.1(a)). استثناهای 9.3.3.1(b) و 9.3.3.2 توسط برنامه بررسی نمی‌شوند. در قاب‌های با شکل‌پذیری محدود این شرط بررسی نمی‌شود (9.4.1.5).

7.8 چشمه اتصال و ورق پیوستگی (9.3.4.2، 9.4.2.2، 9.3.4.3)​

در گرهی که تیرهای لنگرگیر به محور قوی ستون فولادی I/H منتقل می‌کنند، چشمه اتصال کنترل می‌شود: Vup = ΣMuc/(db − tbf) − ΣMuc/Hort (در شکل‌پذیری محدود به جای Muc لنگر طراحی تیر)، φv·Rn = 1.0·0.6·Fy·dc·tw·(1 + 3·bcf·tcf²/(db·dc·tw)). اگر کافی نباشد، گزارش ضخامت کل لازم جان و ضخامت ورق مضاعف را می‌دهد؛ شرط tmin ≥ u/180 نیز کنترل می‌شود. اگر بال ستون روابط 9.14a/9.14b را برآورده نکند، در راستای بال‌های تیر ورق پیوستگی لازم است (t ≥ ضخیم‌ترین بال تیر). این‌ها الزامات جزئیات اتصال هستند: ستون Yetersiz محسوب نمی‌شود، هشدار تحلیل و سطر گزارش داده می‌شود. در گزارش همچنین نیروی مهار جانبی گره (9.3.6(a)، 0.02·Fy·Afb) و مقاومت‌های لازم وصله پیچی ستون بالایی (9.3.5) نوشته می‌شود.

7.9 نیروهای طراحی اتصال (9.3.4.1)​

در انتهای تیری که به ستون فولادی لنگر منتقل می‌کند، گزارش تیر مقادیر Mpr = 1.1·Ry·Fy·Wp، Vuc = Vd(1.2G + 0.5Q + 0.2S) + ΣMpr/ℓn (ℓn: دهانه بین بر ستون‌ها) و Muc را می‌دهد. اگر اتصال انتهای تیر ممان‌گیر تعریف شده باشد (KM1–KM3، پیوست 9B)، خود اتصال هم کنترل می‌شود؛ اگر تعریف نشده باشد، فقط همین مقاومت‌های لازم گزارش می‌شوند و باید از جزئیاتی که اعتبار آن در پیوست 9B اثبات شده استفاده کرد. برای جزئیات به مقاله طراحی اتصالات فولادی مراجعه کنید.

7.10 حدود تنش تسلیم (9.2.3.1(a))​

در المان‌هایی که انتظار رفتار غیرخطی از آن‌ها می‌رود (تیر قاب خمشی، مهاربند) باید Fy ≤ 355 MPa و در ستون‌های سیستم باربر جانبی Fy ≤ 460 MPa باشد (به‌جز ستون‌های قاب خمشی با شکل‌پذیری محدود). المان‌هایی که از این حد فراتر روند در هشدارهای تحلیل فهرست می‌شوند.

8. مهاربندهای فولادی (TBDY 9.6 / 9.7)​

8.1 تعریف مهاربند​

مهاربندهای قاب با مهاربند هم‌محور به‌صورت تیر فولادی رسم می‌شوند: در سربرگ Genel (عمومی) مشخصات تیر، نوع المان Çelik (فولاد) انتخاب و کادر Çelik çapraz (TBDY 9.6/9.7) (مهاربند فولادی) علامت زده می‌شود. مهاربند مایل است: ترازهای انتهایی (Sol / Sağ Üst Kot) نسبت به تراز بالای طبقه وارد می‌شوند. برای مثال در طبقه‌ای به ارتفاع 3 m، در مهاربندی که از کف تا بالای طبقه می‌رود یک انتها −300 cm و انتهای دیگر 0 است. انتهاها معمولاً از سربرگ Mafsal (مفصل) مفصلی تعریف می‌شوند. انتخاب در فایل ذخیره می‌شود. در انتخاب چندگانه، اگر مقادیر در المان‌ها متفاوت باشد کادر خاکستری دیده می‌شود و اگر دست نخورد حفظ می‌گردد.

برنامه برای هر مهاربند این کارها را انجام می‌دهد:

  • تشخیص آرایش: با توجه به اینکه انتهاها در مقطع ستون، در دهانه تیر یا در میانه طبقه‌اند، آرایش قطری، X، V، V وارونه یا K را تشخیص می‌دهد.
  • لاغری: KL/i ≤ 200 (در آرایش V / V وارونه با شکل‌پذیری محدود 4·√(E/Fy)).
  • طول کمانش در مهاربند X: اگر دو مهاربند به‌صورت یک قطعه رسم شده و در وسط یکدیگر را قطع کنند و گزینه Kesişen/temas eden kirişleri sonlu eleman modelinde otomatik bağla (اتصال خودکار تیرهای متقاطع/در تماس در مدل اجزای محدود) در کنترل هندسه روشن باشد، محل تقاطع در مدل اجزای محدود با گره مشترک وصل می‌شود و طول کمانش 0.5·L گرفته می‌شود. این طول هم در لاغری و مقاومت کمانش مورد انتظار (Fcre، P1) و هم در مقاومت فشاری (φPn) به کار می‌رود. اگر گزینه خاموش باشد یا طول کمانش برای تیر دستی وارد شده باشد، همان طول به کار می‌رود؛ در مهاربند فقط‌کششی طول کامل باقی می‌ماند.
  • آرایش K: مهاربندی که به میانه ستون وصل شود مجاز نیست (9.6.4.2 / 9.7.4.2).
  • فشردگی مقطع: حدود مهاربند در جدول 9.3 اعمال می‌شود.

اگر لاغری، آرایش K یا جدول 9.3 برآورده نشود، مهاربند Yetersiz می‌شود. گزارش همچنین نیروهای محوری D·E، نیروهای مکانیزم (T، P1، P2)، مقاومت‌های لازم اتصال انتهایی (9.6.6) و سطح خالص مؤثر لازم (9.6.3.4) را می‌دهد. در سیستم با شکل‌پذیری زیاد، برای مهاربندهای هم‌طبقه و هم‌محور پلان کنترل می‌شود که 30%–70% نیروی افقی توسط مهاربندهای فشاری تحمل شود (9.6.1.2)؛ محور با یک قطری این شرط را برآورده نمی‌کند و هشدار داده می‌شود. در مهاربندها فاصله مهار جانبی تیر و خیز بررسی نمی‌شود.

8.2 ستون‌ها و تیرهای قاب مهاربندی‌شده (9.6.2 / 9.7.2)​

برنامه ستون‌ها و تیرهایی را که مهاربندها نیرو به آن‌ها منتقل می‌کنند جداگانه نیز کنترل می‌کند؛ اگر برآورده نشود المان Yetersiz می‌شود و دلیل در سطر TBDY 9 گزارش نوشته می‌شود.

  • ستون (انتهای مهاربند در گره ستون یا در انتهای تیر V؛ مهاربندهای آن گره و طبقات بالای آن محاسبه می‌شوند): در شکل‌پذیری زیاد به جای نیروی محوری زلزله از نیروهای مکانیزم مهاربند استفاده می‌شود (در مهاربند کششی T = Ry·Fy·Ag، در مهاربند فشاری P1 یا P2؛ 9.6.2.2). این سهم از مقدار D·E تجاوز نمی‌کند (9.6.2.4). اگر مکانیزم و حل ارتجاعی در ستون نیرو در جهت مخالف بدهند یا مهاربندی که در آن راستا به ستون نیرو منتقل کند وجود نداشته باشد، D·E به کار می‌رود. در شکل‌پذیری محدود ترکیب‌های D·E به کار می‌روند (9.7.2). لنگرها از پوش D·E گرفته می‌شوند.
  • تیر دهانه مهاربندی‌شده (در دهانه مهاربند یا در گره انتهای آن، در همان صفحه): با پوش D·E کنترل می‌شود؛ جدول 9.3 با شکل‌پذیری مهاربند حتی اگر تیر دو سر مفصل باشد بررسی می‌شود. در شکل‌پذیری زیاد، سهم زلزله نیروی محوری تیر به نسبت نیروی مکانیزم (T، P1/P2) مهاربندهای متصل به تیر به نیروی D·E کاهش می‌یابد (نسبت حداکثر 1؛ اگر یکی از مهاربندهای متصل کششی باشد و T بزرگ باشد، D·E می‌ماند). لنگر و برش از پوش D·E گرفته می‌شوند (محافظه‌کارانه).
  • تیر V / V وارونه: با نادیده گرفتن مهاربندها به‌عنوان تیر با تکیه‌گاه ساده؛ بار قائم + نیروی نامتعادل مهاربندها. در شکل‌پذیری زیاد کشش T، فشار P1 / P2؛ در محدود کشش min(Ry·Fy·Ag؛ D·E)، فشار 0.3·Fcr·Ag. در شکل‌پذیری محدود علاوه بر این کنترل فقط با بار قائم نیز انجام می‌شود (9.7.4.1(d)). فرض می‌شود بال‌ها در نقطه اتصال مهاربند مهار جانبی دارند (9.6.4.1(b)); تأمین این امر در جزئیات بر عهده کاربر است.

المان‌های قابی که به مهاربندها وصل نیستند و جمع‌کننده‌های دیافراگم وارد این کنترل نمی‌شوند.

8.3 اتصال تیر–ستون در گره مهاربندی‌شده (9.6.5)​

فقط در سیستم‌های با شکل‌پذیری زیاد: اگر انتهای تیر مفصلی باشد، گزارش می‌نویسد که جزئیاتی لازم است که دست‌کم 0.025 rad دوران تأمین کند (پیوست 9C). اگر صلب باشد، لنگری که اتصال باید منتقل کند داده می‌شود: کوچک‌تر از 1.1·Ry·Mp تیر و 1.1·Ry·ΣMp ستون‌های گره. این یک سطر اطلاعاتی است؛ جزئیات اتصال در برنامه طراحی نمی‌شود.

8.4 مهاربند افقی و جمع‌کننده دیافراگم (9.10.3 / 9.10.4)​

مهاربند واقع در صفحه دال نیز با کادر Çelik çapraz در پنجره تیر و با دو انتها در یک تراز تعریف می‌شود؛ برنامه آن را از ترازهای انتهایی به‌عنوان مهاربند افقی تشخیص می‌دهد و قواعد مهاربند قائم را اعمال نمی‌کند. مهاربند افقی، تیرهای متصل به انتهای آن و تیرهایی که روی محور مهاربند قائم بیرون از دهانه مهاربندی‌شده قرار دارند (جمع‌کننده‌ها) با ترکیب‌های زلزله بزرگ‌شده با D کنترل می‌شوند؛ اگر برآورده نشود Yetersiz می‌شود.

اخطار

با فرض دیافراگم کاملاً صلب، المان‌های واقع در صفحه دال نیروی محوری زلزله نمی‌گیرند؛ در این حالت برنامه هشدار می‌دهد و باید دیافراگم نیمه‌صلب انتخاب شود.

8.5 مهاربند فقط‌کششی (9.7.4.3)​

در پنجره تیر، کادر Yalnız çekme (فقط کشش) که زیر کادر Çelik çapraz است علامت زده می‌شود. باید در همان طبقه و روی همان محور دو مهاربند فقط‌کششی با شیب مخالف (X یا جفت) تعریف شود؛ مهاربند بدون جفت Yetersiz می‌شود. برنامه در تحلیل سطح محوری این مهاربندها را نصف می‌کند (دو مهاربند با هم سختی یک مهاربند کششی را می‌دهند) و در هر ترکیب بار سهم زلزله مهاربندی را که تحت فشار کار می‌کند به مهاربند کششی منتقل می‌کند. مهاربند فقط با کشش (0.90·Fy·Ag) کنترل می‌شود و حد لاغری KL/i ≤ 300 است. در سیستم با شکل‌پذیری زیاد مهاربند فقط‌کششی مجاز نیست (9.6.4.3): المان Yetersiz می‌شود. سطح خالص مؤثر لازم برای گسیختگی مقطع خالص در گزارش داده می‌شود؛ باید در جزئیات اتصال تأمین شود.

مهاربندهای واقع در صفحه دال (افقی) را نیز می‌توان فقط‌کششی علامت زد: در این حالت دو مهاربند متقاطع در پلان (X) یک جفت محسوب می‌شوند و مهاربند متقاطع بدون جفت Yetersiz می‌شود؛ نیروی طراحی طبق 9.10.4 کشش حاصل از انتقال ترکیب‌های زلزله بزرگ‌شده با D است (ممنوعیت شکل‌پذیری زیاد و KL/i ≤ 300 فقط برای قاب‌های با مهاربند قائم است).

8.6 بال دیافراگم (9.10.2)​

برنامه برای هر طبقه و جهت زلزله، دال را مانند یک تیر افقی که با نیروهای منتقل‌شده به ستون‌ها، دیوارهای برشی و مهاربندها بارگذاری شده در نظر می‌گیرد، لنگر در صفحه دال را پیدا می‌کند و نیروی بال را T = C = M/B (B: عمق دیافراگم) محاسبه می‌کند (ترکیب‌های 9.2.5، بدون D). تیرهای فولادی لبه خارجی دیافراگم که موازی جهت زلزله است بال محسوب می‌شوند؛ نیروی بال به نیروی محوری تیر افزوده شده و تیر دوباره کنترل می‌شود و اگر برآورده نشود Yetersiz می‌شود. در دال بتن‌آرمه فشار بیرونی‌ترین تار (حد 0.20·fck) و آرماتور کششی اضافی در هشدار تحلیل داده می‌شود. اگر المان لبه فولادی نباشد (چوبی، بتن‌آرمه) کنترل بال انجام نمی‌شود؛ نیرو در هشدار دیده می‌شود. پلان مستطیلی فرض می‌شود؛ در پلان دارای فرورفتگی یا بازشوی بزرگ نتیجه تقریبی است.

8.7 خرپای فضایی سقف (9.10.4)​

از گروه‌هایی که جادوگرهای سقف و خرپا می‌سازند، آن‌هایی که المان‌هایشان در یک صفحه قائم واحد نمی‌مانند (برای مثال سقفی که تیرچه، پرلین و خط الراس آن با هم ساخته شده) خرپای فضایی سقف محسوب می‌شوند؛ تیرها و دیرک‌های خرپای فولادی این گروه با ترکیب‌های زلزله بزرگ‌شده با D کنترل می‌شوند (در صورت عدم برآورده شدن Yetersiz). خرپاهای تک‌صفحه‌ای در طراحی عادی می‌مانند.

9. گزارش‌ها​

پس از تحلیل، گروه Çelik Eleman Raporları در درخت انتخاب گزارش نمایان می‌شود:

گزارشمحتوا
Çelik Kiriş hesapları (محاسبات تیر فولادی)طبقه به طبقه، برای هر تیر یک بلوک: نام مقطع؛ مصالح (Fy)؛ مشخصات مقطع (A، Ix، Wel، Wpl، ry)؛ Lb، Cb، Lp، Lr؛ لنگر طراحی (همراه با ترکیب بار تعیین‌کننده پوش)، Mn، نسبت و حالت حدی حاکم؛ برش طراحی، Vn و نسبت؛ اثر ترکیبی؛ سطر خیز؛ نتیجه: Yeterli / Yetersiz (کافی / ناکافی)
Çelik Kolon hesapları (محاسبات ستون فولادی)مشخصات مقطع (A، Ix، Iy، rx، ry)؛ KLx، KLy، بزرگ‌ترین KL/r (در صورت لزوم هشدار)؛ نیروی محوری (همراه با ترکیب)، φcPn، نسبت و حالت کمانش حاکم؛ لنگرها و ظرفیت‌ها در دو محور؛ رابطه اندرکنش و مقدار آن؛ نتیجه

در هر بلوک المان، سطرهای بخش 9 TBDY زیر کنترل ÇYTHYE قرار دارند (جدول 9.3، 9.3.1.3(b)، 9.12، مهاربند هم‌محور 9.6، 9.6.2.2–9.6.2.4، 9.6.5، 9.10.2). کنترل‌های برقرارشده با UYGUN سبز (مناسب) و کنترل‌های برقرارنشده با X قرمز علامت‌گذاری می‌شوند. گزارش‌ها هنگامی که زبان برنامه ترکی است به ترکی و در سایر زبان‌ها به انگلیسی تولید می‌شوند.

10. نمای سه‌بعدی​

تیرها و ستون‌هایی که پروفیل به آن‌ها تخصیص داده شده در پنجره سه‌بعدی با هندسه واقعی مقطع (جان–بال I/H، قوطی، لوله، پیرامون مقطع سردنوردشده) ترسیم می‌شوند. المان‌هایی که پروفیل ندارند به‌صورت منشور مستطیلی دیده می‌شوند. تصاویر مقطع به جداول مقطع در گزارش‌ها نیز افزوده می‌شود.

11. نکات مهم​

  • در المان‌های با مقطع لاغر (ستون و تیر دارای فشار محوری)، روش سطح مؤثر اعمال نمی‌شود. در المانی که نیاز فشاری دارد، سمت فشار پذیرفته نمی‌شود (نسبت اندرکنش 99، توضیح «narin enkesit»، نتیجه Yetersiz)؛ خواص مقطع، ظرفیت‌های خمش و برش و کنترل کشش باز هم گزارش می‌شوند. نتیجه هرگز بی‌سروصدا «ایمن» نشان داده نمی‌شود.
  • در محاسبه تیر، Cb از نمودار لنگر هر ترکیب محاسبه می‌شود؛ در کنسول و در Lb کوتاهی که به‌صورت دستی در فیلد Le وارد شده، برابر 1.0 در نظر گرفته می‌شود (رجوع کنید به بخش 4).
  • در طول کمانش ستون K = 1.0 فرض می‌شود؛ برای شرایط تکیه‌گاهی متفاوت، مقدار K·L را به‌صورت دستی در فیلدهای Le وارد کنید.
  • مدول کشسانی مصالح فولادی از کارت مصالح خوانده می‌شود؛ تعریف آن بر حسب kg/cm² یا MPa تفاوتی ندارد (واحد در طراحی و در مدل اجزای محدود به‌طور خودکار تشخیص داده می‌شود؛ در فرم مصالح، واحد سطر E فولاد نمایش داده می‌شود). در رکوردهای فولاد کتابخانه E = 200 000 MPa است (ÇYTHYE)؛ در پروژه‌های قدیمی ممکن است نسخه کپی‌شده کارت روی مقدار قدیمی (205 940 MPa) مانده باشد؛ در این صورت مصالح را دوباره از کتابخانه انتخاب کنید.
  • روش تولید پروفیل‌های لوله و قوطی (ÇYTHYE 5.4.2): در سربرگ Proje Genel Ayarları → Yönetmelik Seçimi (تنظیمات کلی پروژه ← انتخاب آیین‌نامه) در کادر Boru/Kutu Profil Üretimi (تولید پروفیل لوله/قوطی) گزینه ERW (جوش مقاومت الکتریکی) به‌طور پیش‌فرض علامت دارد: خواص مقطع با ضخامت جدار طراحی td = 0.93·t محاسبه می‌شود. در لوله‌های جوش زیر پودری یا نورد گرم علامت را بردارید (td = t). انتخاب با پروژه ذخیره می‌شود و بر همه المان‌های لوله و قوطی اعمال می‌گردد. با برداشتن علامت، در طراحی مقادیر A، I و Wel جدول پروفیل (کاتالوگ) به کار می‌روند؛ این مقادیر با مقادیر مدل اجزای محدود و جدول خواص مقطع گزارش یکسان‌اند. Wpl و J که در کاتالوگ نیستند با فرض شعاع گوشه ro = 2t از هندسه محاسبه می‌شوند. وقتی ERW علامت دارد، چون مقادیر 0.93·t در کاتالوگ نیست، همه خواص از هندسه محاسبه می‌شوند؛ در این حالت I در سطر المان از مقدار جدول کوچک‌تر درمی‌آید (برای مثال برای RHS120×120×8 مقادیر 662 و 677 cm⁴).
  • وقتی گزینه‌های ofset (Offset1/Offset2 و خروج از مرکز) در تنظیمات کلی پروژه علامت خورده باشند، دیافراگم صلب در تیرها نیروی محوری‌ای ایجاد می‌کند که در واقع وجود ندارد (در نمونه‌های IPE 300 برابر 318–721 kN). برنامه این سهم را در طراحی تیر کم می‌کند؛ لازم نیست گزینه‌ها بسته شوند. چون اثر ofset بر سختی تیر حفظ می‌شود، در تیرهای با انتهای صلب ممکن است لنگرهای حل‌های ofset باز و بسته با هم متفاوت باشند (به مقاله مبانی نظری طراحی فولاد، بخش 9.1 مراجعه کنید).
  • قاب با مهاربند برون‌محور (TBDY 9.8)، مهاربند کمانش‌ناپذیر (9.9) و ستون مرکب (9.11) خارج از دامنه‌اند. تقویت سطح خالص در برنامه طراحی نمی‌شود؛ سطح لازم گزارش می‌شود. برای اتصال انتهای مهاربند، اتصال انتهای تیر و کف‌ستون به مقاله طراحی اتصالات فولادی مراجعه کنید.

12. پرسش‌های متداول​

در درخت گزارش «Çelik Eleman Raporları» دیده نمی‌شود. این گروه تنها در صورتی نمایان می‌شود که در پروژه دست‌کم یک تیر یا ستون با نوع طراحی «Çelik» علامت‌خورده وجود داشته باشد و تحلیل انجام شده باشد. مطمئن شوید که گزینه «Çelik» در پنجره مشخصات المان علامت خورده و تحلیل دوباره انجام شده است.

در گزارش «Profil katalogda bulunamadı» نوشته شده است. نام مقطع تخصیص‌یافته به المان به‌طور دقیق در کتابخانه پروفیل‌های کارخانه‌ای یافت نشد (مثلاً نام مقطع به‌صورت دستی تغییر کرده است). مقطع را از فرم Fabrikasyon Kesit Seç دوباره تخصیص دهید.

در گزارش «desteklenmiyor» (پشتیبانی نمی‌شود) نوشته شده است. به المان پروفیل T یا نبشی بال‌نامساوی تخصیص داده شده است؛ این مقاطع در کنترل فولاد وجود ندارند. در پروفیل U نیز اگر بال فشرده نباشد، المان به‌عنوان پشتیبانی‌نشده علامت‌گذاری می‌شود. یک پروفیل پشتیبانی‌شده (I/H، U، قوطی، لوله، L بال‌مساوی) تخصیص دهید.

ظرفیت‌ها بسیار پایین‌تر یا بالاتر از انتظار من درآمد. ابتدا سطر مشخصات مقطع در گزارش (A، Ix، Wpl) را با جدول پروفیل مقایسه کنید؛ سپس به مقادیر Lb، Cb و KL نگاه کنید — ممکن است مهار جانبی یا طول کمانش به‌صورت دستی وارد شده باشد. هماهنگی حالت حدی تیر (تسلیم / کمانش جانبی-پیچشی غیرارتجاعی / ارتجاعی) با Lp و Lr در گزارش قابل مشاهده است.

تیر یا ستون فولادی در نمای سه‌بعدی مستطیلی دیده می‌شود. به المان پروفیل تخصیص داده نشده است. پروفیل را با مراحل بخش 2 تخصیص دهید.

آیا برای یک المان هم کنترل فولادی و هم کنترل بتن مسلح انجام می‌شود؟ خیر؛ نوع طراحی تک‌انتخابی است. المان وارد کنترل همان ماژولی می‌شود که نوع آن علامت خورده است.