پرش به مطلب اصلی

گزینه لحاظ کردن خروج از مرکزیت محورها در مدل‌سازی با StatiCAD V8

پیش از نسخه 8.0.2.0 از StatiCAD، هنگامی که دیوارها، دیوارهای برشی، تیرها، ستون‌ها، تیرهای شالوده، پنجره‌ها، درها و عناصر نما را با تعیین خروج از مرکزیت محور رسم می‌کردید، برای اتصال عناصر دال به دیوارها و تیرها لازم بود از محور مرکزی که توسط برنامه ایجاد می‌شد استفاده شود و برنامه محاسبات را با استفاده از محورهای مرکزی عناصر در مدل اجزای محدود انجام می‌داد.

از نسخه 8.0.2.0 StatiCAD به بعد، الزام به انجام تقاطع عناصر از محور مرکزی حذف شده است. اکنون می‌توان عناصر را از هر محوری تعریف کرد (بدون الزام به اتصال به محور استاتیکی و بدون ایجاد محور استاتیکی)، و محاسبات با لحاظ کردن خروج از مرکزیت‌ها در ماتریس سختی انجام می‌شود.

برای استفاده از این قابلیت، مطمئن شوید که چک‌باکس‌های موجود در ناحیه قرمز رنگ تصویر بالا انتخاب شده‌اند. هنگام رسم عناصر با تعیین مقدار خروج از مرکزیت نسبت به یک محور، دال‌ها (و شالوده‌های صفحه‌ای/رادیه) باید با استفاده از محوری که آن عناصر روی آن تعریف شده‌اند به تیرها و دیوارها متصل شوند. با انتخاب این گزینه‌ها، عناصر روی محوری که تعریف شده‌اند ایجاد خواهند شد و خروج از مرکزیت‌ها با لحاظ شدن در ماتریس سختی به صورت ریاضی به موقعیت فیزیکی واقعی‌شان منتقل می‌شوند. این روش هم مدل‌سازی آسان‌تری را ممکن می‌سازد و هم به تحلیل سریع‌تری منجر می‌شود، چرا که تعداد عناصر اتصالی که برنامه در حین تحلیل ایجاد می‌کند کاهش می‌یابد. هنگامی که گزینه‌ها انتخاب شده‌اند، تقاطع‌های عناصر (دال–دیوار / دال–تیر / تیر–دیوار / تیر–تیر) باید از محوری انجام شود که عناصر روی آن تعریف شده‌اند.

هنگامی که گزینه‌ها انتخاب شده‌اند و قرار است در داخل یک دیوار، در یا پنجره تعریف شود، در و پنجره با استفاده از محوری که دیوار روی آن تعریف شده و با اعمال مقدار خروج از مرکزیت تعیین‌شده برای دیوار به در و پنجره تعریف می‌شوند. اگر عملیات به درستی انجام شده باشد، دیوارها با در نظر گرفتن بازشوهای در و پنجره به بخش‌هایی تقسیم می‌شوند و در و پنجره در نمای سه‌بعدی به صورت بازشو در دیوار نشان داده می‌شوند.

اگر گزینه‌ها را انتخاب نکنید، در مدل اجزای محدود از محورهای مرکزی استفاده خواهد شد و بنابراین تقاطع‌های عناصر باید از محور عبوری از مرکز عنصر انجام شود.

هنگامی که گزینه‌ها انتخاب نشده‌اند و قرار است در داخل یک دیوار، در یا پنجره تعریف شود، در و پنجره با استفاده از محور مرکزی دیوار و بدون تعیین مقدار خروج از مرکزیت (خروج از مرکزیت = ۰) تعریف می‌شوند. اگر عملیات به درستی انجام شده باشد، دیوارها با در نظر گرفتن بازشوهای در و پنجره به بخش‌هایی تقسیم می‌شوند و در و پنجره در نمای سه‌بعدی به صورت بازشو در دیوار نشان داده می‌شوند.