پرش به مطلب اصلی

مبانی نظری پی‌های منفرد

این مقاله بندهای آیین‌نامه، فرمول‌ها و تصمیم‌های اجرایی‌ای را که محاسبه پی منفرد StatiCAD بر آن‌ها استوار است خلاصه می‌کند. واحدها: kN، m، kN/m² (خاک)، kNm؛ مصالح MPa؛ آرماتور mm، mm². برای کاربرد به طراحی پی منفرد و برای مطالعات صحت‌سنجی به مطالعات صحت‌سنجی پی منفرد مراجعه کنید.

اطلاع

منابع: TS 500:2000 Md. 3, 7, 8,1, 8.3.1, 9,1, 10,1, 10,3؛ TBDY 2018 4.10.3, 16,7–16,8؛ کتاب درسی بخش 12 «پی‌ها» (ضرایب اصلاح رابطه 16.8a).

1. اثرها و ترکیب‌ها​

  • نیروهایی که بر پی اثر می‌کنند نتایج حالت (بارگذاری) انتهای پایین ستون طبقه 1 هستند: N (فشار +)، در محورهای محلی پی MX، MY و VX، VY. MX در راستای x خروج از مرکزی تولید می‌کند (ex = MX / N؛ اگر + باشد فشار در لبه +x افزایش می‌یابد).
  • اگر ستون در FEM خارج از مرکز ترسیم شده باشد نیرو در گره FEM اثر می‌کند؛ لنگرها به مرکز مقطع منتقل می‌شوند: M′ = M + N·(xگره − xمقطع).
  • ترکیب‌های طراحی همان ترکیب‌های پروژه‌اند. بارگذاری‌های زلزله افقی طبق TBDY 4.10.3 با max(1; 0.6·D) بزرگ می‌شوند (در ساختمان فولاد سبک D). افزون بر آن ترکیب سرویس G+Q ساخته می‌شود.
  • وزن پی و خاک‌ریزی با ضریب G ترکیب: Wf = γb·A·H (γb = 25 kN/m³)، خاک‌ریزی Wd = γd·(Df − H)·(A − Aستون).
  • نیروهای کف: Nt = N + kG(Wf + Wd)، MXb = MX + VX·H + N·xk (xk: فاصله مرکز مقطع ستون تا مرکز پی).

2. فشار خاک (حل K و Y: پی صلب)​

  • پی صلب است، فشار خاک خطی است و کشش نمی‌گیرد (TS 500 10.3.1).
  • تماس کامل (6|ex|/Bx + 6|ey|/By ≤ 1): σ = Nt/A ± MXb·x/Iy ± MYb·y/Ix.
  • تماس جزئی: زوج (زاویه n، t) که صفحه σ = k·max(0, n·p − t) تعادل Nt، ex، ey را برقرار کند به‌صورت عددی پیدا می‌شود (برش دقیق چندضلعی و انتگرال). اگر برآیند خارج از کف بیفتد واژگونی (برخاستگی کامل) اعلام می‌شود.

3. فشار خاک (حل S: پوسته + وینکلر)​

  • کف پی با پوسته‌های چهارضلعی تقسیم می‌شود (اندازه شبکه ≤ agboyu، 0 = 25 cm؛ در هر راستا 8–60 سلول). خطوط شکست از لبه‌های پی، وجوه ستون، مرکز مقطع و گره FEM ستون می‌گذرند. سلول‌های روی تصویر ستون E × 100 (ناحیه صلب).
  • در هر گره فنر وینکلر قائم ki = ks·Ai (Ai: سطح اثر گره)؛ درجات آزادی افقی و پیچش مقید است. مصالح پوسته Ec = 3250√fck + 14000 MPa، ν = 0.2؛ به پوسته وزن و جرم داده نمی‌شود.
  • پس از حل هر بارگذاری فشار گره‌ها pi = ks·(−Uz,i) گرفته می‌شود و در مستطیل اثر یکنواخت فرض می‌شود.
  • کنترل تعادل: Σ Fi·xi = MX + Σ Fi·xگره (برای y نیز). باقی‌مانده قائم Σ Fi − N (نیمی از وزن خود ستون که در گره کف جمع می‌شود) در گره پذیرفته شده و به N طراحی افزوده می‌شود. در بارگذاری‌ای که تعادل را برقرار نکند توزیع خطی صلب به کار می‌رود.
  • در ترکیب‌ها فشار گره‌ها با همان ضرایب به‌صورت خطی جمع می‌شود؛ لنگر نیروی افقی × H با توزیع خطی افزوده می‌شود؛ وزن پی و خاک‌ریزی فشار یکنواخت است (بار یکنواخت در صفحه وینکلر خمش تولید نمی‌کند).
  • در محاسبه مودال FEM پی S با فنرهای Y معادل صلب نمایش داده می‌شود.
  • خاک فقط‌فشاری. اگر در ناحیه ترکیب (با وزن) کشش باشد پی در همان شبکه به‌صورت محلی دوباره حل می‌شود. صفحه: المان‌های صفحه نازک مستطیلی ACM (درجات آزادی گره w، ∂w/∂x، ∂w/∂y؛ روی تصویر ستون D × 100)، فنرهای گره ki = ks·Ai. بار: برآیند ناحیه در گره ستون Fz = Σ piAi، Mx = Σ piAi(xi − xd)، My = Σ piAi(yi − yd) و وزن یکنواخت پی + خاک‌ریزی. تکرار مجموعه فعال: فنر گرهی که نشستش زیر صفر برود (برخاسته) از مدار خارج می‌شود، گرهی که دوباره زیر فشار برود برمی‌گردد؛ تا وقتی مجموعه تماس تغییر نکند (حداکثر 60 حل؛ چون مسئله محدب است جواب یکتاست). در گره برخاسته فشار کل صفر است. اگر تعادل نتیجه (Σ piAi = Fz + q·A، لنگرها) در 10⁻⁶ نباشد از ناحیه خطی استفاده می‌شود و هشدار داده می‌شود. نیروهای ترکیب تغییر نمی‌کند (فرض معمول طراحی پی منفرد: توزیع مجدد سازه بالا در نظر گرفته نمی‌شود).

4. ضرایب فنر در حل Y​

kz = ks·A، kθX = ks·(Ixx cos²α + Iyy sin²α)، kθY = ks·(Ixx sin²α + Iyy cos²α)

Ixx = BxBy³/12، Iyy = ByBx³/12، α زاویه پی. این مقادیر نسبت به مرکز پی‌اند. پی به‌صورت جسم صلب به گره کف ستون FEM متصل است؛ انتقال افقی و پیچش مقید است. اگر گره از مرکز پی خارج باشد (ستون از لبه ترسیم شده یا پی خارج از مرکز جانمایی شده) یا پی مستطیلی چرخانده شده باشد، فنر در گره قطری نیست، ماتریس کامل 3×3 است. چون نشست نقطه کف w = Uz + θX·Y − θY·X است (X، Y: موقعیت نقطه نسبت به گره)، K = ks∫[1, Y, −X]T[1, Y, −X] dA:

Kzz = kz، KzθX = kz·dy، KzθY = −kz·dx، KθXθX = kθX + kz·dy²، KθYθY = kθY + kz·dx²، KθXθY = −ks·(Ixy + A·dx·dy)

(dx، dy) = مرکز پی − گره؛ Ixy = (Iyy − Ixx)·sinα·cosα. اگر خروج از مرکزی نباشد و پی مربع یا چرخانده‌نشده باشد ماتریس قطری است (مقادیر بالا). وقتی گره از مرکز خارج است، گذاشتن فقط قطر، پیوند بین بار قائم و دوران و سختی دورانی ناشی از خروج از مرکزی (kz·d²) را کنار می‌گذارد. در انتقال به SAP2000 همین ماتریس به‌صورت فنر نقطه‌ای جفت‌شده داده می‌شود.

5. کنترل خاک (TBDY 16.7–16.8)​

  • ترکیب‌های ضریب‌دار / زلزله: qmax ≤ qt = qk/γRv، γRv = 1.4. به‌صورت گزینه سطح مؤثر qo = Nt/((Bx − 2|ex|)(By − 2|ey|)).
  • ترکیب سرویس: qmax ≤ σem.
  • اگر qk دستی داده نشود و c′ یا φ′ داده شده باشد با رابطه 16.8a برای هر ترکیب محاسبه می‌شود: ضرایب ظرفیت باربری Nc، Nq، Nγ و اصلاح‌های شکل (sc = 1 + (B/L)(Nq/Nc)، sq = 1 + (B/L)tanφ، sγ = 1 − 0.4B/L)، عمق (k = Df/B یا arctan(Df/B))، بار مایل (m = (2 + B/L)/(1 + B/L))، شیب زمین و شیب کف؛ در آب زیرزمینی وزن مخصوص مستغرق.
  • لغزش (TBDY 16.8.4): Vth ≤ Rth + 0.3 Rpt، زهکشی‌شده Rth = Nt·tanδ/γRh (tanδ پیش‌فرض 0.6؛ γRh = 1.1)، زهکشی‌نشده Rth = Ac·cu/γRh.

6. نیروهای مقطع و آرماتور (TS 500 10.3)​

  • مقطع بحرانی وجه ستون است. فشار طراحی (فشار خاک − وزن یکنواخت) که بر جسم آزاد آن سوی مقطع اثر می‌کند با انتگرال دقیق چندضلعی جمع می‌شود: لنگر وجه و برش. لنگر منفی وجه آرماتور بالا می‌دهد.
  • برش: Vd ≤ Vcr = 0.65·fctd·b·d؛ حد بالا Vd ≤ 0.22·fcd·b·d.
  • پانچ (TS 500 8.3.1): Vpd = N − Fa ≤ Vpr = γ·fctd·up·d (Fa: فشار طراحی درون محیط پانچ). محیط از وجه ستون به فاصله d/2؛ در ستون مستطیلی γ = 1/(1 + 1.5(ex + ey)/√(bxby))، در دایره γ = 1/(1 + 2e/(d + D))؛ خروج از مرکزی e = Md/Nd.
  • آرماتور خمشی در هر راستا؛ حداقل نسبت 0.002 (پیش‌فرض b·H)، فاصله ≤ 250 mm؛ قطر از کاندیداهای پنجره Donatı Seçimi. میلگردهای x ردیف پایین: dX = H − پوشش − ØX/2، dY = H − پوشش − ØX − ØY/2.
  • حداقل ابعاد (TS 500 10.3.2): ابعاد پلان ≥ 0.7 m، مساحت ≥ 1.0 m²، ضخامت ≥ 250 mm و ≥ طره/4.
  • طول مهار میلگرد انتظار ستون (TS 500 9.1): lb = 0.12(fyd/fctd)Ø ≥ 20Ø؛ طول موجود H − پوشش − ØX − ØY.

7. تیرهای بند (TBDY 16.8.5)​

  • نیروی محوری Nb = 0.10·SDS·Nk (Nk: بزرگ‌ترین نیروی محوری ستون‌های دو انتها در ترکیب‌های طراحی پی).
  • در کشش فقط فولاد (Nb/fyd، مساوی به دو وجه)؛ در فشار Nb ≤ 0.85·fcd·Ac.
  • وزن خود (1.4G) در دهانه دو سر گیردار: تکیه‌گاه qL²/12، دهانه qL²/24؛ آرماتور Nb/(2fyd) + M/(0.9·d·fyd)، دست‌کم 0.5% ناخالص؛ حداقل مقطع 300 × 300، خاموت Ø8/200.

8. فرض‌های محاسبه​

  • خروج از مرکزی پانچ e = Md/Nd؛ ضریب 0.4 در شکل 8.3 TS 500 مربوط به طبقه میانی دال بدون تیر است.
  • fctk از جدول 3.2 TS 500؛ در رده‌ای که در جدول نیست 0.35√fck.
  • فشار طراحی = فشار خاک − وزن یکنواخت (در تماس کامل با فشار خالص یکسان است؛ در تماس جزئی وزن در جای واقعی خود).
  • فنرهای Y و S در تحلیل سراسری خطی‌اند (کشش می‌گیرند): چون ترکیب‌ها جمع خطی بارگذاری‌ها هستند، تماس غیرخطی به مدل سراسری برده نمی‌شود. در طراحی خاک کشش نمی‌گیرد (K/Y تماس جزئی صلب، S حل صفحه محلی فقط‌فشاری). فنر خاک افقی وجود ندارد؛ در تحلیل بارافزون کف گیردار است.
  • در پی مختلط (نواری + منفرد) محاسبه کلاسیک ستون‌های روی پی نواری را گیردار می‌گیرد. در تحلیل توأم سازه و پی گره‌های نوار با فنرهای خاک قائم نگه داشته می‌شوند؛ مقاومت دورانی خاک حول محور نوار (در واحد طول ks·b³/12) به هر دو انتهای هر قطعه تیر پی به‌صورت فنر دورانی افزوده می‌شود: k = ks·b³/12·L/2، بلوک سراسری Rx–Ry برابر k·e·eT (e: بردار یکه پلان محور قطعه)؛ به‌جز گره‌های روی ردپای پی منفرد. در نوار باریک این مقاومت کوچک است و ستون روی نوار در این راستا نزدیک به مفصل رفتار می‌کند؛ چون فرض گیرداری محاسبه کلاسیک ممکن است نیروهای زلزله پی‌های منفرد را کم بیابد، برنامه در پروژه مختلط در محاسبه کلاسیک هشدار می‌دهد.
  • در تحلیل توأم، گره‌های پی نواری و تیر بند که درون ردپای کف پی منفرد قرار دارند با میله اتصال صلب به پی بسته می‌شوند (در حل کلاسیک و فنرهای خاک به گره کف ستون، در حل پوسته به نزدیک‌ترین گره پوسته)؛ فنرهای خاک این گره‌ها برداشته می‌شود. نیروهای طراحی پی متصل (N، MX، MY) در هر بارگذاری از کل واکنش اجزای محدود پی گرفته می‌شود (کلاسیک: واکنش تکیه‌گاه؛ فنرهای خاک: نیروی فنر 3 × 3؛ پوسته: برآیند فنرهای گره‌ها)، نیروهای افقی از ستون. در بارگذاری‌های مقیاس‌شده‌ای که از حل اجزای محدود نمی‌گذرند (مثلاً زلزله قائم Ez = (2/3)·SDS·G) واکنش با همان ضریب مقیاس می‌شود. پی بدون اتصال با نیروهای انتهای پایین ستون طراحی می‌شود.