Hafif Çelik Tasarımın Teorik Esasları

Bu makale, StatiCAD hafif çelik modülünün dayandığı teoriyi ve HCBTİE (Hafif Çelik Binaların Tasarımı İçin Esaslar) bağıntılarının programdaki uygulamasını özetler. Kullanım için Hafif Çelik Panel ve Dikme Tasarımı makalesine bakın.

1. Soğuk şekillendirilmiş kesitlerde burkulma türleri

İnce cidarlı (t ≈ 1–4 mm) soğuk şekillendirilmiş kesitlerde taşıma gücünü genellikle akma değil, üç burkulma türünün etkileşimi belirler:

Tür	Davranış	Yöntemdeki karşılığı
Yerel burkulma	Plaka parçalarının (gövde, başlık, tırnak) kısa dalga boylu buruşması; kesit eksenleri yer değiştirmez.	Etkin genişlikler → etkin alan ve etkin kesit modülü
Distorsiyonel burkulma	Tırnaklı başlığın, gövde–başlık birleşim çizgisi etrafında dönerek şekil değiştirmesi (orta dalga boyu).	Distorsiyonel kritik gerilmeye dayalı ayrı dayanım satırı
Global burkulma	Elemanın bütün olarak eğilmeli, burulmalı veya eğilmeli–burulmalı burkulması (uzun dalga boyu).	Global kritik yük ve kolon eğrisi

2. Kesit modeli

Kesit, üretici kataloğundaki ölçülerle (Sigma’da H, A, B, C1, C2, E, F, G, T) bağlı bir orta-hat zinciri olarak kurulur. Burulma büyüklükleri açık ince cidarlı kesit teorisiyle aynı zincirden elde edilir: J = Σ(b·t³)/3; kayma merkezi ve çarpılma sabiti Cw sektöryel koordinat yöntemiyle.

not

Keskin köşeli orta-hat modeli, köşeleri yuvarlatılmış gerçek kesite göre alanı ve atalet momentlerini birkaç yüzde yüksek verir. Bu nedenle brüt A, Ix ve Iy katalog değerleriyle alınır; modelde hesaplanan etkin alan ve etkin kesit modülleri aynı oranla küçültülür (oran yalnız küçültme yönünde uygulanır).

3. Etkin Genişlik Metodu (EGM)

Basınç altındaki her plaka parçası için narinlik ve etkin genişlik oranı:

bilgi

• λp = √(f / Fcr,plaka), Fcr,plaka = k · π²E / [12(1−ν²)] · (t/b)²
• ρ = (1 − 0,22/λp) / λp ≤ 1 → beff = ρ·b

İki kenarı tutulu parçalarda (gövde, başlık) k = 4,0; tek kenarı serbest parçalarda (tırnak) k = 0,43. Eğilmede gerilme gradyanına bağlı genelleştirilmiş ifadeler kullanılır; çekme bölgesi tamamen etkindir. Eksenel basınçta etkin genişlikler dayanım gerilmesi düzeyinde hesaplanarak etkin alan, eğilmede basınç yüzüne göre etkin kesit modülleri bulunur.

4. Eksenel basınç dayanımı

• Global: İki eksende eğilmeli burkulma, saf burulmalı burkulma ve kayma merkezi kaçıklığına bağlı eğilmeli–burulmalı kombinasyonların en küçüğü (HCBTİE 4.10.3.1).
• Kolon eğrisi: λc = √(Fy/Fcre); λc ≤ 1,5 → Fn = 0,658^(λc²) · Fy; λc > 1,5 → Fn = (0,877/λc²) · Fy; Pne = Ae(Fn) · Fn.
• Yerel: Etkin alanla Pnl.
• Distorsiyonel: Distorsiyonel kritik gerilme Fcrd üzerinden; λd ≤ 0,561 ise Pnd = Py, aksi hâlde Pnd = [1 − 0,25·(Pcrd/Py)^0,6]·(Pcrd/Py)^0,6·Py.
• Nihai dayanım: Pn = min(Pne, Pnl, Pnd).

Yöntem	Basınç	Eğilme	Kesme
YDKT (varsayılan)	Pd = φc·Pn, φc = 0,85	Md = φb·Mn, φb = 0,90	φv = 0,90
GKT (karşılaştırma)	Pd = Pn/Ωc, Ωc = 1,80	Md = Mn/Ωb, Ωb = 1,67	Ωv = 1,60

5. Eğilme, kesme ve birleşik etkiler

• Eğilme: Üst ve alt liflerin basınçta olduğu iki durum ayrı izlenir. Global (yanal burulmalı burkulma, HCBTİE Denk. 4.10.21), yerel (etkin kesit modülü) ve distorsiyonel satırların en küçüğü: Mn = min(Mne, Mnl, Mnd). Kirişte pozitif ve negatif momentler ayrı zarflanır ve her biri kendi yanal tutulma boyu ve Cb katsayısıyla hesaplanan dayanımla karşılaştırılır (Bölüm 9). Eleman yanal bağlıysa (panelde kaplama varsa; döşeme kirişinde üst başlık kaplamaya bağlıysa pozitif momentte) yanal burulmalı burkulma sınırlaması uygulanmaz. Kolonda Cb = 1 alınır.
• Kesme: Düz gövde yüksekliğiyle Vy = 0,6·Fy·Aw ve kesme burkulması Vcr; gövde narinliğine göre akma, elastik ötesi veya elastik kesme burkulması bölgeleri.
• Eksenel + eğilme: |PEd|/Pd + |Mx,Ed|/Md,x + |My,Ed|/Md,y ≤ 1,0 (HCBTİE Denk. 4.8.4).
• Kesme + eğilme: Aynı kesit ve aynı birleşimdeki M ve V ile eş zamanlı denetim (Denk. 4.8.5/4.8.6; Bölüm 9).
• Eksenel çekme (kolon): Td = min(φy·Fy·Ag; φt·Fu·An), An = Ag; çekme + eğilme Denk. 4.8.1/4.8.2.

6. Distorsiyonel burkulma: genel yöntem ve sonlu şerit

HCBTİE’nin yalınlaştırılmış kd ifadesi yalnız basit tırnaklı C ve Z kesitler için, altı geometri koşuluyla tanımlıdır ve belirgin biçimde tutucudur. StatiCAD distorsiyonel kritik gerilmeyi HCBTİE 4.10.3.3 genel yöntemiyle hesaplar: her tırnaklı başlık için başlık birimi (başlık + tırnak, varsa geri kıvrım) özellikleri orta-hat zincirinden sayısal olarak hesaplanır ve dönme rijitliklerinden kritik gerilme bulunur (basınçta Denk. 4.10.32–4.10.37, eğilmede 4.10.41–4.10.47).

• Sigma, Sigma+ ve C+ kesitlerde ve koşulları sağlamayan C/Z kesitlerde yalnız genel yöntem kullanılır. Koşulları sağlayan C/Z’de iki yöntem de izinli olduğundan elverişlisi alınır. Raporun dipnotu hangi yöntemin uygulandığını yazar.
• Genel yöntem, yalınlaştırılmış ifadeye göre hiçbir profilde kapasiteyi azaltmaz.
• Sigma gövdesi bu yöntemde düz gövde kabul edilir; sonlu şerit çözümüne göre Sigma’da sonuç belirgin biçimde tutucudur.

bilgi

Sonlu şerit seçeneği (HCBTİE 4.10.2 (a)): Proje Genel Ayarları → Yönetmelik Seçimi → “Hafif Çelik Eleman Tasarım Yöntemi” kutusundaki Distorsiyonel seçeneği üç değer alır: Genel yöntem, C+ için sonlu şerit (varsayılan) ve Tüm kesitlerde sonlu şerit. Sonlu şerit çözümünde kesitin burkulma imza eğrisi hesaplanır ve distorsiyonel minimumdan kritik gerilme alınır; belirgin bir distorsiyonel minimum yoksa değer genel yöntemi aşamaz (güvenli taraf). C+ kesitlerde genel yöntem distorsiyonel gerilmeyi yüksek tahmin ettiğinden bu kesitlerde sonlu şerit varsayılandır. “Tüm kesitlerde” seçilirse Sigma ve Sigma+ kapasitesi belirgin artar.

7. Kaplamanın dönme tutulumu (kφ)

OSB ya da kontrplak kaplama, dikme başlığını dönmeye karşı tutarak distorsiyonel burkulma dayanımını artırır. Kaplama verisi girilmişse kφ, AISI S240 Ek 1’e göre levha eğilme rijitliği ve bağlantı rijitliği bileşenlerinden hesaplanır ve distorsiyonel bağıntılara eklenir. İki yüzün küçüğü kullanılır; alçı levha dayanım hesabında dikkate alınmaz (kφ = 0). Vida aralığı ≤ 305 mm ve dikme aralığı ≤ 625 mm koşulları sağlanmazsa kφ = 0 alınır.

Sehim, servis momentindeki etkin kesit ataletiyle (HCBTİE 4.9.5) hesaplanır.

8. Panel kaplama kesme kapasitesi ve dikme talepleri

• Panel kesme kapasitesi: Vc = 0,6 · vc · L (L ≥ 0,30 m ve h/L ≤ 4); 2 ≤ h/L ≤ 4 aralığında 2L/h azaltması. İki yüzde eşit kaplamalar toplanır, farklı kaplamalarda max(2·küçük, büyük) alınır.
• Ara dikme talebi: Nara = N · s/L. Kenar dikme talebi: Nkenar = max[N·(s/2)/L + (V·h/L)/n; Cd]; Cd, deprem etkisi D ile büyütülmüş birleşimlerden hesaplanır (TBDY 10.4.1.1(a)).
• Dış duvar dikmelerinde düzlem dışı rüzgâr momenti M = γW · w · b · h²/8, ikinci mertebe büyütmesiyle; w = max(0,8·q; 0,5) kN/m².

9. Döşeme kirişi: işaretli eğilme, Cb, eş zamanlı eğilme–kesme, gövde buruşması, 7.4 ve 7.5

İşaretli moment zarfı. Kiriş parça uçlarındaki (istasyon) M3 ve V2, hafif çelik birleşim listesinin her dayanım birleşimi için yük durumu sonuçlarından kurulur. Pozitif moment (açıklık; üst başlık basınçta) ve negatif moment (mesnet; alt başlık basınçta) ayrı zarflanır: M+ = maks M, M− = maks(−M); belirleyici birleşimin adı saklanır. Etkin genişlik hesabı üç kez yapılır:

1. Pozitif: Ly = Lz = Lb+, Cb+; üst başlık kaplamaya sürekli bağlıysa yanal burulmalı burkulma yoktur → Md+ (üst başlık basınç kesiti).
2. Negatif: Lb−, Cb−, tutulmasız → Md− (alt başlık basınç kesiti).
3. Tutulu (Fn = Fy, HCBTİE 4.6.3) → Mdlo± = facb·Mnl; rijitleştirici beyanında distorsiyonel satırla küçüğü (4.6.4).

Eğilme oranı maks(M+/Md+, M−/Md−) değeridir. Eksenel etkileşimde (Denk. 4.8.4) belirleyici işaretin Md değeri kullanılır.

Cb. HCBTİE 4.10.21’de Cb bağıntısı yoktur; HCBTİE 1.3 ile AISI S100 F2.1.1 uygulanır. Değer belirleyici birleşimin |M| diyagramından hesaplanır:

bilgi

Cb = 12,5·Mmaks / (2,5·Mmaks + 3·MA + 4·MB + 3·MC), 1 ≤ Cb ≤ 3

MA, MB ve MC çeyrek noktalardaki değerlerdir (istasyonlar arasında doğrusal ara değer). Bir ucu mesnetsiz (konsol) kirişte ve Lb < L (ara tutulma) durumunda Cb = 1 alınır (güvenli taraf; ara tutulmalar arasındaki diyagram bilinmez).

Eş zamanlı eğilme + kesme (HCBTİE 4.8.2). Her istasyon ve birleşimde M ile V birlikte alınır; payda, momentin işaretine göre Mdlo± değeridir:

bilgi

• Rijitleştiricisiz: √((M/Mdlo)² + (V/Vd)²) ≤ 1,0 (Denk. 4.8.5)
• Rijitleştiricili, yalnız M/Mdlo > 0,5 ve V/Vd > 0,7 iken: 0,6·M/Mdlo + V/Vd ≤ 1,3 (Denk. 4.8.6)

Gövde buruşması (HCBTİE 4.8.3). 4.8.3, M̄ ≤ Mdlo ve P̄ ≤ Pd ister; Pd için bağıntı vermez. HCBTİE 1.3 (Tablo 1.1) ile TS EN 1993-1-3 6.1.7.2 uygulanır: tek gövdeli kesit, gövde açısı φ = 90°; hw = H − t, k = fyb/228:

bilgi

• k1 = 1,33 − 0,33k; k2 = 1,15 − 0,15·r/t (0,50 ≤ k2 ≤ 1,0); k3 = 1,0; k4 = 1,22 − 0,22k; k5 = 1,06 − 0,06·r/t ≤ 1,0
• Uç mesnet, rijitleştirilmiş başlık (C, Z, C+): Rw,Rd = k1·k2·k3·[9,04 − hw/(60t)]·[1 + 0,01·ss/t]·t²·fyb/γM1
• Uç mesnet, rijitleştirilmemiş başlık (U): k1·k2·k3·[5,92 − hw/(132t)]·[1 + 0,01·ss/t] (ss/t ≤ 60) ya da ·[0,71 + 0,015·ss/t] (ss/t > 60)
• Ara mesnet: k3·k4·k5·[14,7 − hw/(49,5t)]·[1 + 0,007·ss/t] (ss/t ≤ 60) ya da ·[0,75 + 0,011·ss/t] (ss/t > 60)
• İki karşıt yerel kuvvet: uçta k1·k2·k3·[6,66 − hw/(64t)]·[1 + 0,01·ss/t]; arada k3·k4·k5·[21,0 − hw/(16,3t)]·[1 + 0,0013·ss/t]

Geçerlik: r/t ≤ 6 ve hw/t ≤ 200. Sigma gövdesi rijitleştirilmiş gövdedir; 6.1.7.4 koşulları denetlenmediğinden kapsam dışıdır. YDKT’de Pd = Rw,Rd (γM1 = 1,0), GKT’de Rw,Rd/1,5 alınır. Talep, tüm dayanım birleşimlerindeki uç kesmesidir. Aynı doğrultudaki bir hafif çelik kirişin ucu 1 cm içindeyse mesnet ara mesnet sayılır ve iki yanın kesmeleri toplanır. Otomatik mesnet biçiminde uçta düşey eleman (kolon) varsa kiriş gövdeden bağlı sayılır (denetim yok); kolon yoksa ve duvar varsa oturmalı kabul edilir. TS EN 1993-1-3 6.1.11 etkileşimi (M/Mc,Rd + F/Rw,Rd ≤ 1,25) HCBTİE’de istenmediği için bilgi olarak raporlanır.

Gövde rijitleştiricisi (HCBTİE 7.4). Düz gövde h/t = (H − 2(t + r))/t > 180 ya da V > 0,8Vd ise ara rijitleştirici gerekir: et kalınlığı ≥ gövde, aralık s ≤ min(4h; 500 mm), genişlik ≥ 20 mm, cıvatalı. Döşeme kirişinin oturma mesafesi en az 40 mm’dir (7.4(e)).

Yalnız hareketli yük sehimi (Tablo 7.1). Q yük durumlarının moment toplamının en büyük mutlak değeriyle hesaplanır: 5/48·MQ·L²/(E·I) ≤ L/250; I, servis etkin ataletidir. Konsol sehim tipinde uygulanmaz.

Titreşim (HCBTİE 7.5). Koşul: L/d ≤ 18 ve doğal frekans ≥ 8 Hz; sağlanmazsa kiriş aralığı 40 cm’den az olmalı ve en az iki sıra köprüleme yapılmalıdır. Frekans, açıklık ortası momentinden eşdeğer düzgün yayılı yükle (w = 8M/L², M = MG + 0,3·MQ) tek açıklıklı basit kiriş olarak tahmin edilir:

bilgi

fn = π/(2L) · √(E·Ix·g / (8·M))

Sürekli ya da ankastre mesnetli kirişte açıklık momenti küçük olduğundan tahmin büyür; ancak bu büyüme gerçek frekans artışından azdır (iki ucu ankastrede tahmin 1,73 kat, gerçek 2,27 kat), yani tahmin güvenli taraftadır. Kesin değer için döşemenin sonlu eleman modeli kullanılmalıdır.

10. Hafif çelik döşeme üretimi: şeritler ve mafsallı kirişler

Döşeme tek bir kabuk olarak bırakılıp içine kiriş eklendiğinde düzenli kabuk ağı iç kirişlere düğüm düşürmez ve kirişler yük almaz; düzensiz ağda yük geçse de dağılım düzensizdir ve kirişlerde yapay eksenel kuvvet oluşur. Bu nedenle döşeme, nervürlü döşeme üretimindeki gibi kirişler arasında şeritlere bölünür: her şerit kenarlarındaki kirişlere klasik aktarımla ya da sonlu eleman kabuğunda (şerit kenar düğümleri kiriş üzerinde) bağlanır.

• Bölme: Kirişlere paralel kenarların eksene dik koordinatları a0 < a1 ise n = ⌈(a1 − a0)/s⌉ ve s′ = (a1 − a0)/n; kirişler a0 + j·s′ (j = 1 … n−1) çizgilerinde, uçları diğer iki kenar (eğik olabilir) üzerindedir. Kenar elemanları (kiriş ya da duvar) ilk ve son kirişin yerini tutar.
• Yük genişliği: Klasik aktarımda şeridin uzun kenarlarına 45° çizgilerle yamuklar düşer; L = 4,0 m ve s′ = 0,4 m’de bir kirişin iki yanından aldığı alan 2·(4,0 + 3,6)/2·0,2 = 1,52 m², eşdeğer yük genişliği 0,38 m’dir (kısa kenarlardaki üçgenler kenar kirişlerine gider).
• Mafsallar: Kirişler iki ucunda M2 + M3 serbest üretilir ve basit kiriş olarak çalışır (uç momenti sıfır).
• Kabuk etkisi: Şeritler kabuk olarak sistem rijitliğine katılıyorsa kaplamanın düzlem dışı rijitliği kirişler arasında yük paylaştırır. Rijit kenar kirişlerinde etki küçük, esnek kenar kirişlerinde büyüktür; analiz uyarı verir. Yük genişliğiyle tasarım için klasik aktarım ve döşemelerin rijitliğe katılmaması önerilir.

11. Hafif çelik döşeme diyaframı

Yönetmelik. TBDY 10.5 ile HCBTİE 7.4 (a)–(e) aynıdır: (a) döşemeler deprem etkisinde D (hafif çelikte 2) ile boyutlandırılır; (b) diyafram kuvvetlerinin vida veya bulonla düşey panellere, döşeme kirişlerine ve başlıklara aktarıldığı hesapla gösterilir; (c) başlık kuvvetleri için gerekirse boyuna aktarma elemanı kullanılır; (d) boşluk ≤ %3 ise ayrıca hesap gerekmez (aşılırsa kabuk model ve yük aktarım mekanizması); (e) oturma ≥ 40 mm. Yönetmeliklerde diyafram kesme dayanımı tablosu, en-boy oranı sınırı ve ayrı bir diyafram kuvveti bağıntısı yoktur.

Kuvvet. TBDY 4.5.6.4’e göre döşemeden düşey elemana aktarılan kuvvet, elemanın kat üst kesit kesmesi ile üst kattaki devamının alt kesit kesmesinin farkıdır. Program bu farkı duvar hattı bazında kurar (aynı doğrultu ±5°, eksene dik uzaklık ≤ 20 cm): F = Σ Vüst(alt kat panelleri)·u − Σ Valt(üst kat panelleri)·u (u: hat doğrultusu). Böylece kapı ve pencerede bölünmüş panellerde ve üst/alt kat duvar sayıları farklıyken eşleşme hatası olmaz. Yatay deprem durumları doğrultusunun D katsayısıyla çarpılır, rüzgâr D’siz alınır; deprem ve yalnız rüzgârlı birleşimler ayrı zarflanır.

Kaplama. TBDY Şekil 10.11 modeli: v = F/B. Hat kuvveti, hat doğrusunun döşemelerle kesişim aralıklarının toplamına (diyafram derinliği B) bölünür; duvar B’den kısaysa aradaki kuvveti toplayıcı taşır. Kapasite φ·vn (deprem 0,60 / Ω 2,5; rüzgâr 0,65 / 2,0; TBDY Tablo 10.4 panel katsayıları benzetmeyle).

Toplayıcı. Hat boyunca birim kuvvetler: üst kat panelleri V/ℓ ile verir, alt kat panelleri V/ℓ ile alır, kaplama F/B ile düzgün verir. N(s) = ∫(qüst − qalt + qd) ds parçalı doğrusaldır; |N|maks döşeme kirişi profilinin çekme dayanımıyla (HCBTİE 4.4; An = Ag − 2·dv·t) karşılaştırılır. Tek kısa duvarda N = F·(1 − ℓ/B), kaçık üst ve alt duvarda üst duvar kesmesi kadar, üst üste duvarlarda ≈ 0 çıkar.

Bağlantı. Platform iskelette alt kat panelinin üst kesit kesmesinin tamamı döşeme kirişi / çevre profili ile panel üst başlığı arasındaki vidalardan geçer. Talep, D ile büyütülmüş zarf kesmesidir; kapasite n·Ps: n = maks(1, round(ℓ/s)), Ps = φ·Pns (TBDY 10.3.4: Pns1 = 4,2·√(t2³·dv)·Fu2, Pns2 = 2,7·t1·dv·Fu1, Pns3 = 2,7·t2·dv·Fu2; φ = 0,5 / Ω = 3,0); t1 döşeme kirişi, t2 panel üst başlığı kalınlığıdır.

Başlık. Her döşeme ailesine düzeyin net kuvvetinin alan payı düşer: Faile = Fk·Aaile/Ak. X doğrultusunda T = C = F·Ly/(8·Lx), Y doğrultusunda F·Lx/(8·Ly) (basit kiriş; sürekli diyaframda güvenli taraf).

Betonarme tahkikler. Tüm döşemeleri hafif çelik olan düzeylerde TBDY 7.11 betonarme diyafram gerilme, bağlantı ve boşluk donatısı tahkikleri yapılmaz; karışık düzeylerde yapılır.

12. Kiriş ekseni ofseti: kompozit eksenel kuvvetin ayıklanması

Proje Genel Ayarları’nda Offset1 ve Offset2 değerlerini sistem rijitlik matrisinde dikkate al ya da tanımlı aksla Dış merkezlikleri sistem rijitlik matrisinde dikkate al işaretliyse kiriş ekseni düğüm ekseninin e2 kadar altında modellenir. Rijit diyafram ya da mesnetler düğümlerin eksenel yer değiştirmesini tuttuğundan profil, sonsuz rijit bir tablayla birlikte çalışan kompozit kesit gibi davranır ve gerçekte bulunmayan bir eksenel kuvvet alır. Bu kuvvet diyafram düğümleri arasındaki her zincirde sabittir:

bilgi

• Nk = ck · M̄3, ck = A·e2 / (I3 + A·e2²)
• M̄3: zincir boyunca boy ağırlıklı ortalama moment (parça uç momentlerinin ortalaması); M3 düğüm eksenine göre toplam momenttir.

Örneğin 5 m’lik C200x80x16x2 döşeme kirişinde (A = 7,51 cm², I3 = 471,9 cm⁴, e2 = −10 cm) ck = −6,14 m⁻¹ çıkar; sonlu eleman parça eksenel kuvvetleri bu bağıntıyı %0,02 içinde verir. Hafif çelik kiriş zarfında bu pay her yük durumunun parça eksenel kuvvetinden düşülür; M3 değişmez, yani profil toplam momenti kompozit katkısı olmadan taşır. Düşülen pay |N| değerini aşmaz ve işaretini çevirmez; diyaframsız yük durumunda ya da kısmi tutulmada kalan gerçek eksenel kuvvet korunur. Parça ortalaması uç momentlerinden yamuk kuralıyla alındığından yayılı yükte tepe değerin yaklaşık %0,7’si (10 parçada (2/3)/n²) güvenli tarafta kalır. Düzeltme yalnız hafif çelik kirişlere uygulanır; sonlu eleman kiriş sonuçları ham eksenel kuvveti göstermeye devam eder.

13. Kabuller ve sınırlar

• GKT, HCBTİE’de tanımlı olmadığından AISI S100 güvenlik katsayıları ve ASCE 7 GKT birleşim mantığıyla uygulanır; resmî proje onayında YDKT esas alınmalıdır.
• Distorsiyonel burkulmada moment gradyanı (β > 1) hesaba katılmaz (güvenli taraf).
• Eksenel çekmede net alan brüt alana eşit alınır; delik ve birleşim sınır durumları ayrıca kontrol edilmelidir.
• Hesap yolu öntanımlı C, Z, U, C+, Sigma ve Sigma+ kesitleri içindir. Z kesitte yalnız gövdeye dik eksen etrafında eğilme hesaplanır.
• Rüzgâr eğilmesi ve düzlem dışı sehim yalnız kenar aksı işaretli (dış) duvarlarda uygulanır; iç basınç/emme ve köşe bölgesi artırımları modellenmez.
• Kaplamanın dikmeye sağladığı yanal destek, dikme aralığı kadar burkulma boyu kabulüyle idealize edilir.
• Döşeme kirişinde kaplama ve blokaj tutulmaları kullanıcı beyanıdır. Cb konsolda ve ara tutulmalı boyda 1 alınır. Titreşim frekansı basit kiriş tahminidir. Gövde buruşması TS EN 1993-1-3 6.1.7.2 kapsamıyla sınırlıdır (Sigma gövdesi, r/t > 6 ve hw/t > 200 kapsam dışı).
• Hafif çelik döşeme üretimi yalnız eksene paralel kenarlı dörtgen döşemelerde çalışır; yük genişliği dağılımı klasik aktarımda kesindir, kabuk modelinde kaplama kirişler arasında yük paylaştırır.
• Döşeme diyaframında vn için yönetmelik değeri yoktur (varsayılan, TBDY Tablo 10.5 duvar paneli benzetmesidir). Başlık ve toplayıcı basınçta sürekli tutulu kabul edilir; başlık kuvveti basit kiriş modelindendir; kolonlar hat kuvvetine girmez (düzey net kuvvetine girer); boşluk oranı düzensizlik kontrolleri açıkken hesaplanır. Döşeme kirişleri üretilmemiş tanımlarda ayrıntılı diyafram tablosu basılmaz; sonuçlar düzey satırında, analiz uyarılarında ve proje kontrol listesinde görünür.